Pas viteve 90, Bushati nuk i përmbahet pasqyrimit të figurës në veprat e tij skulpturore, me gjithë atë nis ta konceptojë sipas „idhullit të tij“, Henri Murit, të cilin e admironte shumë. Duke filluar me
veprën „Pritja“, fituese e çmimit të tretë në Konkursin Kombëtar të Arteve Pamore në GKA (1995), Bushati krijon një cikël veprash skulpturore, kryesisht me figurën e femrës ulur, në këmbë si dhe me „Nëna me fëmijë“ (Madona). Në mënyrë të veçantë koleksioni i veprave të realizuara prej tij në vitet 1998-2004, e paraqet Bushatin si një skulptor mjaft të ndjeshëm, që realizon me një plastikë të ngrohtë, duke e krijuar siluetin e secilës prej figurave të tij me forma të mëdha dhe të plota. Ndërkohë që gdhend drurin Bushati preferon të krijojë plastikën e lëmuar të mermerit. Të gjitha figurat e  Bushatit ruajnë nga jashtë një siluetë formë plotë e të mbyllur, por po këto forma kanë brenda tyre një plastikë ekspresive dhe të paparashikuar, gjë që i bën figurat e tij të papritura, interesante, të  magjishme dhe individuale. Kontaktet e Bushatit me gjetjet arkeologjike të antikitetit dhe koleksionet e muzeve Shqiptare të vazove në qeramikë, terrakotave, fibulave, unazave, vathëve e zbukurimeve femërore e kanë pasuruar krijimtarinë e tij me aftësinë për t’i plotësuar veprat me elementët plastikë më thelbësorë. Në vetëdijen krijuese artistike të Bushatit spikat qartë aftësia e realizimit të befasisë gjatë proçesit të tij krijues. I pajisur me aftësi të veçanta për krijimin e një plastike të ngrohtë e të bukur, skulptori Bushati realizon me mjeshtëri të lartë imazhe skulpturore të një bukurie tronditëse në veprat e tij kushtuar figurës femërore, thjesht duke mos përfillur një detaj të caktuar.
Veprat e skulptorit Bushati ruhen në fondin e „MEZURAJ MUZE“ si dhe në mjediset e koleksionistëve të tjerë brenda dhe jashtë Shqipërisë.